افسانه

افسانه

گل   کوچک   ،  گل   آزاده  شکست                    دل   غمگین     دل    بی     باد  ه      شکست

زهر ظلمت در پیمانه ی ساغی چکید                   عشق صد ساله به یک کرنش  ساده    شکست

شوق  شاباش   شباب   شیرین  بود                     دم  سنگین   صنم   از  کف   افتاده     شکست

یار غم خوار نبود  این  وطن ویرانه                     نمک از یاد  برفت  و  در   همساده     شکست

غضب   حق   راه    معشوقه   نمود                     کابینهی خون بود،کمر عاشق  آماده    شکست

گویند  شود  ،هر چه بخواهی بشود                      همه خاموش،یل این افسانه ی سرداده شکست

دروغ

دروغ

دوش زلقای لیلی به شور افتادم

غمم از یاد برفتُ نیک صبور افتادم

دلم از چنگ زمان رهایی یافته

از غم و آه و حسرت به دور افتادم

از صدایش نغمه ی چنگ برون می آمد

بخدا از شوق وصال بر جشن و سرور افتادم

مستم از جام تهی ُ در خوابم

دگر از شدت جهلُ در دام غرور افتادم

ترسم برساند باد به گوشش خبطم

که ز ترس غضبشُ سخت به گور افتادم

چه شود یاوه ی نیکی هایم

گر شنودُ در نظرشُ پست و شرور افتادم

عرق شرم بر بدنم مواج است

کامم سرد بودُ هر نفس بر زور افتادم

تنها متولد شده ام تنهایم مگذار

نرو امشبُ که در ملک نمور افتادم

گر گذری از سر تقصیراتم

چون کوه شویُ در پایت چو مور افتادم

سینه ی مادر

سینه ی مادر

نرو ای دل٬ نرو ای گل٬ نرو ای بلبل مست

لحظه ای عفو بکنم٬ گنهم هر چه که هست

نرو ای باده ی نوروز ٬ نرو ای بلبل شیرین سخنم

امانی دٍهم ای یار٬ سیرتم هر چه که هست

بده ای یار جرعه ای کام لبت

فدایت کنم اموالم هر چه که هست

بشو سنگ صبورم حوری

افشا کنم اسرار دلم٬ هر چه که هست

شنو از حسرت دل چند بیتی

دانم حقیر است سخنم هر چه که هست

تاب نداری شنوی راز دلم

خورم یک باره غمم هر چه که هست

گر غضبت آسوده شود از خونم

راضی دهم خون٬در بدنم هر چه که هست

مگو اهریمن صفتم ٬شیطانم

کنمش سم ٬در نفسم هر چه که هست

شده است تنگ گلویم از بغض

سخن تند بکن بار دلم هر چه که هست

چشمانم شده تار از اشک غمم

بوسه ای به وداعم کن٬ باطنم هر چه که هست

حقیقت بود اینک سخنم

روی مگردان٬ گویشم هر چه که هست

گوی بمیر٫ حاشا چه ارزش دارد جان

دهم در سینه ی مادرم هر چه که هست

حکایت زن

حکایت زن

به  پایان  آمد  این  دفتر                                 حکایت ها     اذان  هستند

تمام  عاقلان  زین  پس                                  از این  مهنت  بران هستند

کثیر  خسروان   امروز                                  ز درد و غم خزان  هستند

بیا  ساقی  بده   می  را                                 که معشوقان کسان هستند

سراسر  اختر و  کیهان                                  به رنج   ما  چنان  هستند

به این نازو به این غمز                                  فرا  از صد  قاتلان هستند

به  خون دیده ی انسان                                  بسان    تشنگان    هستند

به  این  ترفندوهرحیله                                  خدای    عاشقان    هستند

به  تر کیب  گل و آتش                                  ز   هر   آتشفشان  هستند

چنان ویران کنند مامن                                  به  کیش  بر بران  هستند

برای  رزق  این سفره                                  چو درد بی درمان  هستند

برانند ما را به نفس دل                                 به  سمت  مالکان  هستند

گنه کاریم   در این دنیا                                  به رنگ صد جهنم،خازنان هستند

خوشی باد مردمانی را                                  از  این   آفت کران هستند

نباشد  چاره ای  ما را                                   در این منزل   نهان هستند

برای   پول  بی  پایان                                    ظریف و چون گلان هستند

ز حرص ملک هم خونان                                بد تراز بد،غاصبان هستند

و لعنت بر هر چه اقبال است                            که  سلطان  جهان  هستند

نیابی  لحظه ای  سایش                                   چو خاری دردیدگان هستند

در این  گفتار  بی پایان                                   به طوطی سروران  هستند

به هر  تدبیر   نامردی                                    ز   قوم    کافران    هستند

نباشد  جز  خشم  الهی                                    بلای     جانمان     هستند

{ این فقط یک شعره . همین. قصد توهین به خانوم ها رو ندارم}

مامان

مادرم! می‌خوانم، از تو می‌خوانم، از مقامات بهشتیت می‌خوانم،از منزلتت در قیامت می‌خوانم؛ می‌گریم، از بز گواریت می‌گریم، از لطف و کرمی که در حال دوستدارانت می‌نمایی می‌گریم.
اما حیف که هیچ کدام از صفات را نداشتی.
شاید نیز دیگران با این دروغ می گریند