باده عرفان

باده ی عرفان

مادر شب ز   سحر   دل گیر   است                  دل   ز    باده ی      عرفان      سیر    است

مشو غره به علم حکمران  دو   جهان             که   در    هر    آیه    هزار    تفسیر    است

هب     الله         نباشد            آسان              ره    عرفان    بر    لبه ی    شمشیر   است

خرقه این جامه ی پشمین نباشد عزت             گنه  خلق  ز  جهل  ما  به  هر  تقصیر  است

توبه ی غفر زمنان به  شاید     کردن             ره  ابلیس   است   و   پٌر   از   تزویر   است

منبر  پند  نیست   اخلاص و   سلوک             عمل   پند    به     از     صد     اکسیر   است

سالک   دین   نباشد         خوشحال               که در این ظلمت افگار،چو گل شب گیر است

سخن عشق نرو    در  افکار عموم               کین     تعیین     شده     و     تقدیر     است