کسی که هیچکس نبود

قناری قشنگم تنها تر از همیشه                                       رو بوم برفی تو یه گو شه ای نشسته

نگی که توی خوابه یا اینکه تو سرابه                                به عشق تو میبینی مثل یه گل شکسته

زردی رنگ بالش نشونی از خزونه                                    خزون گفته ها و ناگفته ی بهونه

قناری قشنگم تو بغض شب ستارس                                    نورشو تو میبینی،برق اشکا و گریس

روی درخت میچرخه روی درخت می رقصه                           نگو که غم نداره،دیونه ی یه خندس

هنوز ندیده صورت مجنون خنده هاته                                   خدا نیاره روزی چشم تو چشمت بیاره

دوستای گنجشکولش،می گن آخه دیوونه                               فاصله رو نیگاکن،اون کجا تو کجا

قناری کوچولو این چیزا هالیش نشد،چون که همش می گفتش     هنوز ندیدن اونا سایه ی پشت پردت

اینقدر اینجا نشسته،چشم به پرده دوخته                                 یادش رفته که روزی اونم بوده پرنده

اینقدر نخوردش دونه،می شه شمرد از رو پر،یکی دو تایی دنده  /  رنگ به رو نداره،رمق و نا نداره

وقتی شب می شه و چراغا خواموش می شه                            منتظر یه نوره،چیزی که صبح بیاره

صبح که شده میبینم یه چیز زرد تو باغچه                                قناری قشنگم تو ارزو هاش مرده

میگم واست چی چی شد تو صبح گرگ و میشی                        عشق و رها کرد و رفت،شدلقمه ی اقا پیشی

همیشه می کردش لابه به خدای توانا                                       بشه یه دید زد اونور پرده هارو

صبح که شد ارزوش مثل یه گل شکفتش                                  لیلیشو دید با چشماش،بی فاصله و پرده

دید اونکه عاشقش بود،هیچ کسی هی نبوده                             تموم عشق و معشوق طرح رو سنگ و چوبه

اون که به سنگه دل داد،چپ کرد و زودی مردش                       خونگی دلم بود،تربیت دست من بود

اینو گفتم بدونی یه جوجو ی کو چیک بود                             ببین چه حالی داشتم،وقتی نیگام رو نیگات بود